Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ


ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ
 ΜΠΗΚΑ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

 (  ΜΙΑ ΚΑΚΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΜΕΙΝΕ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ  ΒΟΥΛΗ  ΜΕ ΠΡΟΕΔΡΟ
 ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ  )

ΑΜΕΣΩΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΉΡΘΕ  ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ
 ΤΩΝ ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΗ  -  ΣΤΑΥΡΟΥ ΞΑΡΧΑΚΟΥ
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ .

ΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΟ 1973  ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ

ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ  ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ



Μεγάλα νέα φέρνω από κει πάνω
περίμενε μια στάλα ν’ ανασάνω
και να σκεφτώ αν πρέπει να γελάσω, 
να κλάψω, να φωνάξω, ή να σωπάσω.
Οι βασιλιάδες φύγανε και πάνε
και στο λιμάνι τώρα, κάτω στο γιαλό, 
οι σύμμαχοι τους στέλνουν στο καλό.
Καθώς τα μαγειρέψαν και τα φτιάξαν
από ξαρχής το λάκκο τους εσκάψαν
κι από κοντά οι μεγάλοι μας προστάτες, 
αγάλι αγάλι εγίναν νεκροθάφτες
και ποιος πληρώνει πάλι τα σπασμένα
και πώς να ξαναρχίσω πάλι απ’ την αρχή
κι ας ήξερα τουλάχιστον γιατί.

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες, 
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι, 
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε, 
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι, 
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πούχεις κάνει δε φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι, 
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή, 
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.